Gjendesha
mes varfërisë dhe diellit, në largësi të barabartë. Varfëria më pengoi të
besoja se gjithçka është mirë nën diell dhe në histori; dielli më mësoi se
historia nuk është gjithçka”

shkruar dhe shqiptuar në një kohë relativisht të largët, por ende të vërteta
dhe aktuale në mënyrë të pakontestueshme, që kufizojnë mendimet dhe ndjenjat e
një intelektuali që e bëri ekzistencën e tij të shkurtër tokësore një mburojë
kundër abuzimit, padrejtësisë, mizorisë, që, pa rrugëdalje, vret e dënon lemerishëm.
I shpërblyer me çmimin “Nobel” për letërsinë në vitin 1957, vetëm tre vjet para
se të humbiste tragjikisht jetën në një aksident automobilistik rrugës për në
Paris, Albert Kamy vijon të jetë një nga zërat më autentikë dhe jashtëzakonisht
njerëzorë të shekullit XX. Një njeri i mbyllur në tragjedinë e tij të
madhe. I burgosur i përjetshëm i asaj ndarjeje mes vetes dhe ekzistencës
së tij, në të cilën e vetmja rrugë përpara është lufta kundër padrejtësisë,
tiranisë, dhunës. Shkrimtar, filozof dhe gazetar, ai rrëfeu absurditetin e
botës përmes krijimeve të mrekullueshme letrare si “I huaji”, “Murtaja”,
“Rënia” etj.

Absurdi
lind nga kjo përballje mes thirrjes njerëzore dhe heshtjes së paarsyeshme të
botës. 

Na ndiqni në: