Njerëzit e vetmuar shohin gjëra që ne nuk i shohim: ata kanë vizione nga bota e mbinatyrshme. Ata përsosin shpirtin përmes izolimit, mendimit dhe përkorës. Shkëputin kontaktet, mosreflektimin, kënaqësitë. Kjo është arsyeja pse ata shohin atë që ne nuk mund ta shohim. Kushdo që është vetëm në një dhomë të heshtur dëgjon qartë tiktakun e orës. Megjithatë, nëse hyjnë të tjerët dhe fillon lëvizja dhe biseda, ai pushon së dëgjuari…

Kavafis është poeti i erosit dhe i kujtesës, historik dhe privat. Një univers i largët, personazhe dhe ngjarje të lashta flasin në vargjet e tij për ndjenja të pandryshueshme, duke u shndërruar në metafora të bashkëkohësisë. Universet e largëta kujtohen me saktësinë e historianit dhe në përshkrimet e tij realiteti dhe imagjinata depërtojnë dhe shkrihen në një. Në fund të fundit, qenia njerëzore nuk ndryshon, dhimbjet dhe gëzimet janë gjithmonë të njëjta, ashtu dhe kërkimi i kuptimit të jetës, i asaj Itake drejt së cilës po shkojmë të gjithë, me shpresën e një udhëtimi plot “dije dhe aventura”. Kavafis është një nga ato figura intelektuale bishtnuese dhe të pakapshme, ku koha e jetës duket se ndahet nga koha e poezisë. Poezia e Kavafis evokoi kohë të largëta dhe megjithatë, duke e lexuar, duket se ai flet gjithmonë në të tashmen. Poezia “Qirinjtë” një metaforë e gjallë për kohën. Në fund të fundit, çfarë është e kaluara, veçse një flakë që shuhet dhe zhduket në një tymnajë.

Qirinjtë

Ditët e ardhme para na qëndrojnë,

porsi një radhë qirinjsh të vegjël ndezur –

qirinj të praruar, të ngrohtë dhe plot jetë.

Ditët e shkuara rrinë prapa nesh,

një vijë e trishtë qirinjsh të shuar;

ata më afër ende lëshojnë tym,

qirinj të ftohtë, të shkrirë dhe të kërrusur.

S’dua t’i shoh: kjo trajtë më trishton,

brengosem tek kujtoj ç’ndriçim që patën.

Para vështroj qirinjtë e mi të ndezur.

S’dua të kthehem mos i shoh dhe frikësohem,

sa shpejt që zgjatet radhë e zymtë,

sa shpejt qirinjtë e shuar shumëzohen.