Sa më shumë plakesha, aq më të pakuptimta më dukeshin ato kënaqësitë e vogla që më ofronte jeta, aq më qartë e kuptoja se ku duhej ta kërkoja burimin e gëzimeve të mia. Mësova se të të duan nuk është gjë, ndërsa të duash është gjithçka, madje gjithnjë e më shumë dukej se kuptoja se ajo që i jep vlerë dhe kënaqësi ekzistencës sonë nuk është gjë tjetër veçse aftësia jonë për të ndjerë. Ngado që shihja diçka në tokë që mund të quhej “lumturi”, ajo përbëhej nga ndjesi. Paraja nuk kishte vlerë, pushteti nuk kishte vlerë. Kishte plot nga ata që i kishin o njërën o tjetrën dhe sërish ishin të palumtur. Bukuria s’kishte vlerë: shihje plot burra e gra të bukur që ishin të trishtuar, pavarësisht hijeshisë së tyre. Edhe shëndeti ishte i parëndësishëm; gjithsecili kishte shëndetin që ndjente, kishte njerëz të sëmurë që rrezatonin dëshirë për të jetuar deri ditën e fundit, sikurse kishte njerëz të shëndetshëm që i rrëgjonte frika dhe ankthi i vuajtjes. Mirëpo, lumturia ishte kudo ku njeriu kishte ndjesi të forta dhe jetonte për to, nuk i përndiqte, nuk i ndrydhte, por i kultivonte dhe merrte kënaqësi prej tyre. Bukuria nuk i kënaqte ata që e zotëronin, por ata që dinin ta donin dhe ta adhuronin. Me sa duket ndjenjat gëlonin, por thellë-thellë brenda ishin vetëm një gjë. Ndjenja mund të quhet vullnet, ose çfarëdo qoftë tjetër. Unë e quaj atë dashuri. Lumturia është dashuri, asgjë tjetër. I lumtur është ai që di të dashurojë. Dashuria është çdo lëvizje e shpirtit tonë, në të cilën ai ndjen veten dhe percepton jetën e tij. Por të duash dhe të dëshirosh nuk janë e njëjta gjë. Dashuria është dëshira e urtë; dashuria nuk dëshiron të ketë;  thjesht dëshiron të dashurojë.