Ka shkrimtarë që i duan duan kaq jashtëzakonisht fjalët, sa përfundojnë duke u mbyllur në vetvete në heshtje të thellë. Ata shmangin gjithçka që është e kësaj bote në kulturë: sallonet letrare, çmimet, prezantimet e kështu me radhë. Edhe shkrimtari francez Zhylien Grack (Julien Gracq) i përket këtij grupi të heshtur autorësh – që në të vërtetë është shumë më i shumtë nga sa mund të mendohej. Alergjik ndaj riteve të kritikës dhe kompromiseve të botimit, ai nuk iu dorëzua kurrë intervistave dhe botës së shoqërisë kulturore franceze apo falënderimeve, aq sa refuzoi edhe çmimin “Goncourt” në 1951. Madje, guxoi t’u thoshte jo ftesave të shumta të presidentit Miteran në Elise.

Një roman kristal i pastër. Një diamant trëndafili shkruar me një bisturi të zhytur në çelik në një gjuhë kaq të pastër, sa duket sikur dëshiron ta mbajë lexuesin në distancë. Një stil i pasur me fjalë arkaike i vendosur në një tapiceri tejet të përsosur. Një histori e vendosur diku në një hapësirë imagjinare, në një atmosferë botësh të humbura, hera-herës përtej reve, larg gjithçkaje dhe dhe jashtë kohe, të të gjitha kohërave. Kush e ka lexuar “Bregun e Sirtisit”, e kanë kuptuar që i referohem shkrimtarit francez Zhyljen Grack, me pseudonimin Lui Puarie. Një lloj “udhëtimi në fund të natës” në kërkim të kushedi se çfarë, është cilësuar si poema në prozë më e jashtëzakonshme në letërsinë franceze”.

“Dhe pastaj herë pas here, mbi atë butësi melankolike, rrëshqet si flladitje ere e mprehtë dhe shqetësuese në një natë të ngrohtë ajo fjalë rebele: “luftë” dhe ngjyrat kaq të pastra të peizazhit që më rrethonte morën një nuancë thuajse të pakapshme stuhie”.

Në të vërtetë, Grack është një autor shumë origjinal me një ideal absolut të letërsisë. Ai është një figurë e gdhendur në mermer, në shumë mënyra e paarritshme. Një autor që mund të themi se tashmë ka lindur klasik. Kohët e fundit thoshte: “Jam vetëm, por nuk ankohem. Shkrimtari nuk duhet të presë gjë nga të tjerët. Ai shkruan vetëm për vete”.