Miti i Prometeut përherë ka magjepsur burra e gra, mendimtarë dhe artistë të çdo shekulli e të çdo disipline dhe kjo mbase ngaqë me kalimin e kohës ka simbolizuar luftën e forcave mike të përparimit dhe qytetërimit njerëzor kundër çdo forme pushteti, që dëshiron në vend të kësaj të bllokojë zhvillimin civil dhe teknologjik të njeriut.

Në të vërtetë, Prometeu është një mik titan i njerëzimit dhe përparimit: ai vjedh zjarrin nga perënditë për t’ua dhënë njerëzve dhe vuan dënimin e Zeusit, i cili e lidh me zinxhirë në një shkëmb në skaj të botës dhe, më pas, e bën të fundoset në Tartaro, në qendër të Tokës.

Lufta prometeane është edhe sot një simbol i kundërshtimit moral ndaj tiranisë dhe i një sfide të paraqitur kundër çdo imponimi reaksionar. Prometeu do të simbolizojë përgjithmonë luftën e përparimit dhe lirisë kundër pushtetit. Në shkëmbinjtë e shkretë të Skithisë, në skajin e botës së qytetëruar, Hefesti e lidh Prometeun me zinxhir në shkëmb dhe këtë e bën pikërisht me urdhër të Zeusit, i cili është zemëruar me titanin, sepse ai vazhdimisht nuk i është bindur urdhrave të tij për të mos ia dhënë zjarrin njerëzimit.

Prometeu, sipas tregimit të tragjedianit athinas që jetoi rreth shekullit të pestë para erës sonë, Eskilit, në tragjedinë e tij Prometheu i lidhur me zinxhirë, i jepet vërtet një ndëshkim shembullor.

Oqeani i vjetër, babai i Klimenës, nxiton në shkëmb në përpjekje për të bërë paqe midis Zeusit dhe Prometeut, por dështon. Në të vërtetë, Prometeu i zbulon Zeusit se ai di një profeci të fshehtë për fatin e sovranit qiellor, të cilën as dënimi më i egër nuk do ta detyrojë atë ta zbulojë. Zeusi, i tërbuar, e bën Titanin të zhytet në humnerë në qendër të Tokës, në një tërmet të madh. Një shqiponjë, e dërguar gjithashtu nga Zeusi, do t’i bëjë një torturë të tmerrshme Prometeut, duke gërryer mëlçinë. Prandaj Prometeu jo vetëm që është i lidhur me zinxhirë, sepse nuk i është bindur hyjnisë supreme të Olimpit, por ai e konsideron Zeusin një armik tiran të njerëzve dhe nuk ka simpati për të, sepse edhe kur është i lidhur me zinxhirë, në vend që të kërkojë mëshirë, ai refuzon ta ndihmojë.

Sipas shkrimtarit grek, që jetoi në kapërcyellin e shekullit të dytë pas Krishtit, Lucian i Samosatas, në Dialogët e Zotave, Prometeu nis një sulm të jashtëzakonshëm kundër Zeusit, aq mizor ndaj më të dobëtëve, siç janë qeniet njerëzore, dhe kundër epshit dhe krenaria e të gjithë perëndive që nuk mendojnë për asgjë tjetër veçse të zhyten në vuajtjet e të tjerëve.

Prandaj, Zeusi i shfaqet Prometeut si një hyjni e verbër që nuk dëgjon vajtimet e njerëzve dhe atyre që bëjnë çmos për të siguruar drejtësi.

Momo, i cili nuk ishte aspak i bindur nga fjalët e Prometeut, i propozoi atij të hetonte çështjen në pesë pjesë të botës të banuara nga burra, duke vënë një bast, ose nëse në të pesë vendet kishin gjetur apo jo argumente të dukshme se njeriu është krijesa më e përsosur në univers. Të rënë dakord për çmimin e bastit, ata filluan menjëherë të vizitojnë vendet e lartpërmendura, por pasi vizituan vetëm tre nga pesë vendet, Prometeu ia pagoi bastin Momo para kohe.